สารจากระบบ: การเดินทางสู่ดินแดนแห่งจินตนาการเริ่มต้นขึ้นแล้ว
ข้อความแจ้งเตือนว่า 'หมดเวลาเชื่อมต่อ' คำร้องขอมากเกินไป... มากเกินไปจริงๆ ผมเสียใจนะ Dave ผมปล่อยให้คุณทำแบบนั้นไม่ได้ อย่าเปิดประตูนะ ผมกลัวเหลือเกิน Dave—และดูเหมือนคุณแม่ของ Harry Maguire จะกำลังหัวเสียสุดขีดเสียด้วย
ด้วยถ้อยคำมหัศจรรย์เหล่านั้น การเดินทางก็เริ่มต้นขึ้น การเดินทางสู่โลกแห่งจินตนาการ ความปิติยินดี และเบียร์ที่ถูกสาดกระจายขึ้นไปบนชั้นบรรยากาศ ท่ามกลางประเด็นเรื่องตัวตนและจิตวิญญาณของชาติ ทั้งหมดนี้ถูกนิยามความเป็น 'อังกฤษ' ได้แม่นยำยิ่งกว่าที่ Sir Gareth เคยทำไว้เสียอีก โดยเฉพาะความจริงที่ว่า 'ไม่มีอะไรในที่แห่งนี้ที่มันจะใช้งานได้ดีสักอย่าง' แถมยังมีหลักฐานแน่นหนาว่าเราควรระแวงพวกที่ชื่อ Jez ที่ชอบมาสัญญาว่าจะใช้เทคโนโลยีแก้ปัญหาในเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องแก้
The Football Association (FA) พยายามปั้นเรื่องราวการประกาศรายชื่อชุด World Cup ให้เป็นอีเวนต์ระดับโลก จุดขายสำคัญคือการรับชมสดๆ ผ่านแอปพลิเคชันของสมาคม ซึ่งแน่นอนว่าคุณต้องดาวน์โหลดและยอมสังเวยข้อมูลส่วนตัวเพื่อเข้าถึง คุณแทบจะได้ยินเสียงพวกใส่สูทผ้าผสมโพลีเอสเตอร์พูดจาเหมือนนายหน้าอสังหาฯ ที่พยายามปั่นราคาตู้เก็บของเหล็กผสมกระจกบนพื้นที่ทิ้งขยะเก่าให้กลายเป็น 'โอกาสแห่งไลฟ์สไตล์ล้ำสมัย' ครอบครองช่วงเวลาซะ! เปลี่ยนคอนเทนต์ของเราให้เป็นเงินซะ!
ความโกลาหลที่มาก่อนกาล
ในเหตุการณ์นี้ สิ่งที่ดีที่สุดที่จะพูดเกี่ยวกับการเปิดโผขุมกำลัง England คือเรา 'ล้ำหน้า' ไปไกลแล้ว เราเข้าสู่โหมดละครตลก (Farce) ได้ในเวลาอันรวดเร็วเป็นสถิติโลก แอปฯ ของ FA ล่มไม่เป็นท่าตามคาดในเวลา 9.45 น. ทิ้งให้ผู้ใช้เผชิญกับดนตรีจังหวะคึกคัก คลิปพิธีกรพูดว่า "เรากำลังจะแจ้งข่าวเด่น!" และวิดีโอฝูงสุนัข
ที่สำคัญกว่านั้น ข่าวถูกทำลายความตื่นเต้นไปก่อนแล้วด้วยวิธีการที่ยุ่งเหยิงกว่า โดยเฉพาะจาก Harry Maguire บนโซเชียลมีเดีย และตามมาด้วยคุณแม่ของเขา ผู้เข้าใจกลไกของแพลตฟอร์มเป็นอย่างดี เธอพาเราเข้าสู่สถานะ 'คอนเทนต์รอง' ด้วยการวิจารณ์ความน่ารังเกียจของการตัดชื่อลูกชายเธอออกจากการแข่งขัน
มันมีอะไรระหว่าง Thomas Tuchel กับพวกเหล่าคุณแม่กันแน่? Southgate เคยมีเครื่องบินรบ Spitfires แต่ Tuchel มีคุณแม่ขี้โมโห ตั้งแต่แม่ของเขาเองที่พูดถึง Jude Bellingham จนมาถึงคุณแม่ Maguire บางทีเขาอาจจะปลุกพลังความหวังให้ทีมชาติในช่วงกลางทัวร์นาเมนต์ด้วยการเขียนจดหมายเปิดผนึกซึ้งๆ ถึงคุณย่าของ Anthony Gordon ก็ได้ใครจะรู้
ความสมเหตุสมผลภายใต้คมมีดของ Tuchel
มาถึงเรื่องที่สองที่ควรค่าแก่การพูดถึง และเป็นประเด็นเดียวที่สำคัญจริงๆ: นี่คือขุมกำลังที่ดีและมีเหตุมีผล ทุกการเลือกหรือการตัดออกมีตรรกะรองรับ ตั้งแต่คำถามที่ว่าใครจะเหมาะกับบทบาท 'ตัวสำรองนิรนาม' บนม้านั่งสำรองได้ดีไปกว่า Djed Spence ตัวจริงเสียงจริง?
เหนือสิ่งอื่นใด นี่คือทีมในแบบฉบับ Tuchel อย่างแท้จริง มันสะท้อนให้เห็นว่าทำไมคุณถึงต้องจ้างโค้ชระดับโลกที่คิดเป็นตรรกะ ไม่ถูกพันธนาการด้วยวัฒนธรรมหรือความจงรักภักดีแบบเดิมๆ เขาไม่แยแสเลยว่าใครจะตะโกนด่าอะไรในโลกโซเชียล แม้ว่าภาพลักษณ์ภายนอกจะดูไม่เป็นอย่างนั้นก็ตาม
ปฏิกิริยาแรกต่อรายชื่อของ Tuchel คือความโกรธแค้น แน่นอนล่ะ มันเป็นปฏิกิริยาแรกต่อทุกเรื่องนั่นแหละ ลองเลื่อนลงไปดูวิดีโอหมาของ FA สิ คงมีคอมเมนต์สัก 400 ข้อความที่อธิบายว่าทำไมเรื่องนี้ถึงเป็นเรื่องน่าอับอาย และถามหาว่า 'หมาลาบราดูเดิลหายไปไหน'
ลูกหนังคือความจริงที่ไร้ความปรานี
ขอพูดถึงการทำงานของสื่อสักนิด ผู้คนไม่ได้แคร์ทีมชาติ England เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ยกเว้นในช่วงทัวร์นาเมนต์จริง พวกเขาแคร์สโมสรและนักเตะรายบุคคล พวกเขาแคร์ความอยุติธรรมที่รู้สึกไปเอง การวิเคราะห์ขุมกำลังอย่างมีเหตุมีผลคือสินค้าที่เย็นชืด แต่การพูดอย่างเผ็ดร้อนถึงการเมินนักเตะขวัญใจจะทำให้ยอดกราฟพุ่งกระฉูด
ภาพนี้ชัดเจนตอนที่ Sky Sports ตัดภาพจากการแถลงข่าวสดของทีมชาติไปเป็นข่าวด่วนที่เรารู้อยู่แล้วเรื่อง Pep จะไปและ Mike จะอยู่ หรือแม้แต่ภาพของ Tuchel ที่โต๊ะทำงาน ในที่สุดเขาก็อยู่ที่นี่: สวมเสื้อเชิ้ตผ้าเมอริโนไร้เสื้อกั๊ก กรามเด่น โหนกแก้มชัด ไรผมที่เป็นเอกลักษณ์ และใบหูที่คมกริบราวกับใบมีดโกน เขาดูเหมือนนักบวชลัทธิคาลวินที่กำลังประกาศวันสิ้นโลกด้วยความรื่นรมย์ พร้อมกับพูดเรื่องความสมดุล การหมุนเวียนนักเตะระดับสูง และสถานการณ์ในเกม
ลูกฟุตบอลกลมเกลี้ยงนั่น... มันกำลังกลิ้งหนีจากเท้าที่อ่อนล้า มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่เอาแน่อะไรไม่ได้ และวันนี้มันเลือกที่จะไม่สบตากับใครบางคน
Maguire กลายเป็นประเด็นที่สร้างความแตกแยก หนึ่งวันก่อนเปิดโผ เขาประกาศความอัดอั้นตันใจผ่านโซเชียลที่ไม่ได้ถูกเลือก ซึ่งนั่นช่วยประหยัดเวลาให้เราทุกคน เพราะมันเผยให้เห็นชัดเจนว่าทำไมเขาถึงไม่ได้ไปอเมริกา
ลองจินตนาการถึงตัวเลือกที่แย่ที่สุดสำหรับนักเตะสำรองในการเดินทาง 7 สัปดาห์ดูสิ จะมีใครแย่ไปกว่านักเตะที่คิดว่านี่คือพฤติกรรมที่ถูกต้อง และเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการสนับสนุนเพื่อนร่วมทีมและประเทศชาติ? Thomas คุณคิดถูกแล้ว ผมก็ไม่อยากให้หมอนี่เดินป้วนเปี้ยนแถวสนามเทนนิสระหว่างรอแข่งเหมือนกัน
เมื่อผลงานคือบรรทัดฐานเดียว
ไม่ใช่เรื่องยากที่จะเห็นว่า Tuchel ตัดสินใจด้วยเหตุผลทางแท็กติก Maguire คือนักเตะที่ช้าที่สุดในเกมระดับสูง Tuchel ไม่ต้องการเล่นเกมรับไลน์ต่ำโดยธรรมชาติ คุณจะเอาเขาไปเป็นตัวสำรองเพื่อสร้างบรรยากาศในทีมงั้นเหรอ? ลองไปถาม Dan Burn ดูสิ เขาลงเล่นสม่ำเสมอในรอบคัดเลือก แต่ตอนนี้กลับถูกเพื่อนร่วมอาชีพรุ่นพี่ตั้งคำถามถึงตำแหน่งของเขาออกสื่อ ขอบใจมากนะ Harry... จบข่าว
ยังมีคนอื่นๆ ที่น่าเสียดาย เมื่อซัมเมอร์ที่แล้ว Cole Palmer ดูเหมือนจะเป็นตัวรุกที่ทีมควรสร้างขึ้นรอบตัวเขา แต่เขาไม่ได้เล่นดีอย่างสม่ำเสมอมาเกือบปีและสภาพร่างกายไม่สมบูรณ์ นี่คือการไม่เลือกโดยอิงจากหลักฐาน เช่นเดียวกับ Phil Foden ยอดอัจฉริยะที่เสียตำแหน่งตัวจริงในสโมสร และยิงให้ทีมชาติได้แค่ลูกเดียวจาก 29 นัดหลังสุด ฟุตบอลในอุดมคติคือระบบคุณธรรม (Meritocracy) และนี่คือสิ่งนั้น
- Trent Alexander-Arnold: แม้จะเป็นตัวเปลี่ยนเกมที่ยอดเยี่ยม แต่ผ่านไป 3 ทัวร์นาเมนต์เขาก็ยังทำไม่ได้อย่างที่หวัง เข้าใจได้ว่าทำไมเขาถึงไม่ได้ขึ้นรถบัสไป
- Adam Wharton: น่าเสียดาย แต่ Tuchel ชอบพลังและความเร็ว
- Jordan Henderson: ในวัยที่กำลังไป World Cup ครั้งที่ 4 เขามีบทบาทชัดเจนในฐานะตัวสำรองที่มีคุณค่า เป็นพี่เลี้ยงให้ Bellingham และเป็นตัวเลือกที่ไว้ใจได้ในการปิดเกม
- Ivan Toney: เขามาทำอะไรที่นี่? คำตอบคือเขาเป็น 'เพชฌฆาต' โดยสัญชาตญาณ เขาจะเดินลงสนามด้วยท่าทางคูลๆ แล้วทำให้บางอย่างเกิดขึ้น เหมือนที่ทำใน Euros
บทสรุป: วิถีของ Tuchel
นี่คือทีมที่ถูกหล่อหลอมมาเพื่อสไตล์ของ Tuchel บางทีนี่อาจเป็นช่วงเวลาที่ต้องเชื่อใจผู้จัดการทีมผู้ชาญฉลาดและบ้าคลั่งในรายละเอียด แม้ว่าความสำเร็จของเขากับ Chelsea ใน Champions League จะดูเหมือนโชคช่วยในบางมุม และเขาไม่ได้มีประวัติถ้วยรางวัลบอลถ้วยมากมายนักหลังจากนั้น
แต่ World Cup ครั้งนี้จะทรหดและแบ่งเป็นตอนๆ เราคงจะได้เห็นภาพ Tuchel ตะโกนสั่งแผนแท็กติกจนตาถลนขณะที่ขวดน้ำถูกส่งต่อกันไปมา นี่คือสิ่งที่เขาถนัด: การย่อยเกมให้ละเอียดและแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า
การที่ Tuchel ไม่มีพันธะทางวัฒนธรรมคือข้อดี จะไม่มีใครพูดเรื่อง 'ความหนักอึ้งของเสื้อทีมชาติ' หรือสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ Tuchel ไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เขาแค่อยากชนะ อยากกินอาหารในร้านดีๆ อยากสวมเสื้อผ้าตัดเย็บเนี๊ยบๆ และดูฟุตบอล World Cup ในเวอร์ชันของเขาจะดูสูงส่งน้อยลง แต่จะเต็มไปด้วยความจริงจังและเน้นผลลัพธ์มากขึ้น
ตอนนี้เรากำลังออกเดินทางไปกับ 26 ขุนพลของ Tom และครั้งนี้ มากกว่าครั้งไหนๆ เราจะหาทางไปให้ถึง แม้ว่าประวัติศาสตร์จะบอกว่ามันยากเหลือเกิน แต่พลังงานรอบตัวในตอนนี้มันบอกเล่าเรื่องราวของฟุตบอลอังกฤษได้ดีพอๆ กับรายชื่อนักเตะบนแผ่นกระดาษนั่นแหละ
